SÖZÜN TÜKENDİĞİ YAMAÇ

İnsan 25 olmamışsa henüz, her şeye yetişeceğini, her şeyi yapacağını düşünüyordur büyük olasılıkla.. en azından daha yapacağı, dönüşeceği, olacağı, asla olmayacağı, elde edeceği, sunacağı kuracağı, yıkacağı, yakalayacağı, kaçacağı, gideceği, yiyeceği çok şey olduğunu.. Küçükken algılamaya anlamaya çalıştığı dünya ayaklarının altında serilidir sanki.. peşinden koştuğu, dahil olmaya çalıştığı yetişkinler dünyasının kıyısındadır artık.. hayatın-insanların-sistemin onu yavaş yavaş yoracağından habersiz uzun yol koşucusu olmaya adaydır.. standart bir 45’liğe göre idealisttir, içtendir.. tüm kapıları aşka, deneyime, başkaldırıya, sorgulamaya, karşı çıkmaya, rest çekmeye açıktır.. çoğunlukla korkuya yada daha yumuşak ifadesiyle, tam çözemediği belirsizliğiyle yaşamın kendisine karşı duyduğu ürpertiye de açıktır.. en özgüvenlisinden en pısırığına bir ihtimaller yığınıdır 25’lik bir insan.. ilk cinsellik deneyimleri, ilk aşk, ilk ihanet, ilk üretim, ilk toplumsal başarı,ilk hayal kırıklığı, ilk sorumluluk vs. yaşanmış yada yaşanmak üzeredir.. çocuksu bencillikten çıkıp, yeniyetmelere özgü “isyankarlığını gerekçelendirme” hevesinden uzaklaşmaya başlamıştır.. hem ucundan yakalamış, neresinde duracağına dair bir fikir oluşturmuştur yaşamın, hem de daha henüz tam HAYAT İNSANI (feminist yanım hayat adamı yazdırmadı) olmamıştır.. hep karşısına dikilip duran DENEYİMSİZLİK sopası vurmaktadır kafasına..

Peki sonra nolur?

Deneyimlenir..

Bu deneyimlerin “alım gücü” manevidir ve genelde insanı eksiye götürür.. daha az gülmeye, çılgınlık yapmaya, güvenmeye; daha çok çalışmaya, bağımsızlaşmaya, empati kurmaya, korkmaya, kararsızlığa; daha mütevazi hayaller kurmaya, daha az şeye itiraz etmeye, daha çabuk yorulmaya, daha az gezmeye, daha az konuyu- alanı merak etmeye (bir anlamda uzmanlaşmanın da etkisiyle), daha kalbi kırık, güvensiz olmaya başlar insan.. etraftan “ne de olgun bir insan” olduğunu duymaya başladığında artık bir açıdan çok geçtir.. güvenilir olmak; ev kiralamak, evlenmek, kredi çekmek, iş bulmak vs. için olmazsa olmaz doneler, onun omuzlarını çökerten birer külçedir şimdi..

İtaatkar olunmaya başlanmışsa da tümüyle teslim olunmaz elbet.. ısrarla ve inatla tüm dünya görüşümüzü-zekamızı-ilişkilerimizi-birikimimizi kullanarak TİPİK bir YETİŞKİN olmamaya çalışırız.. hele de eğitimliysek, hele de sorguluyorsak, hele zaman zaman aykırılıklar yapma lüksümüz olmuşsa geçmişte.. bize sunulan güvenli-sıkıcı yaşamdan payımıza düşeni almaya başlamanın bedelini tam teslimiyetten uzakta ararız.. kimimiz sonuna kadar kimimiz bir yere kadar! Tüm bunların dışında kalan, kategoriler üstü; bir türlü büyümeyen, öğrenmeyen,ders almayan, asla teslim olmayan, direnci yüksek bir grup insan türü de mevcuttur.. Daha çok şey sığdıran yaşamlarına.. “Çocuk da yaparım kariyer de “ciler de biraz bu gruptadır.. her şeyi birden elde etmek-yaşamak isteyenlerden!.. Hayata erken başlayanlar, geç bitirmeye kararlılar da var.. 13’ünde Oxfort’u bitiren, 5 yaşında en çok dinlenen senfoniyi besteleyen.. 70’inde çocuk yapan da, 60’ında 20’liklere taş çıkartan seks idolleri de..

Mozart ilk eserlerini 5 yaşında vermiş..

30’lardan sonra bir telaş sarar; yakalanmışlar/yaşanmışlıklar az gelir bazen.. bu yüzden sanırım; hayatı kaçırmak istemeyenlere yol gösterecek listeler dolanıyor ortalıkta (*70 Things To Do Before Having Children, **100 things to do before you die…)..

Hayatı yeterince hızlı kovalarsak, kaçamayıp yakalanır mı sanki bize?

Hayat durmaz.. devam eder.. her edinim bir bedel ödetir, bir şeyden vazgeçer başka bir şey ediniriz.. kovalarız ya yaşamı, hayat bazen kaçar, bazen bizi içine alır –bütünleşir bizimle.. bir yanına doyarken bir yanından mahrum kalırız; hafta sonu iyi bir eş-anne olup çocuğunla uğraşabilirsin veya bir rafting turuna katılabilirsin…

Dünyadaki her şeyi denemeye-her yere gitmeye –herkes olmaya ömür yetmez.. Atom hem parçacık hem dalga gibi davranmaz.. ya o ya o.. amaaaaaa denemeye devam.. yapılan bir tür danstır aslında.. ödettiği bedellerle, yakaladıklarımız kaçırdıklarımızla iyi ki de böyle!..

Yapamadıkları için pişmanlık çekmektense yapabildiklerinin tadını çıkaranlara..

Her intihar vurucu bir mesajı beraberinde taşır. Bu mesajın paylaşılabilir olması, bir insanlık durumuna karşılık olup açık seçik bir reddi sahneliyor olması o intiharı yazılı bir söz kadar unutulmaz, kalıcı kılar

Yargısız infaz tamlaması, bu kez infazcılar ve yakınları tarafından öfkeli bir hıçkırık, kıymeti bilinmemiş bir vatanseverin gururlu sitemi olarak kullanılıyor nicedir. Bu tarih aralığını burada, bu topraklarda yaşamış olanlar da karmaşık duygular içinde bir kez daha izleyici konumuna davet ediliyor.
Varlığı bile itiraf edilmemiş JİTEM’in Diyarbakır Grup Komutanlığı’nı sayısı belirsiz cinayetin sorumlusu olarak ifa etmiş bir gazi kahramanın; emekli albay Abdülkerim Kırca’nın intiharının günahı basının üstüne yıkılıyor. Basın, yargısız infazcı, Ergenekon davası da linç operatörü ilan ediliyor.
“Bir Türk Kahramanının Çiğnenen Onuru” piyesi, aceleye getirilmiş bir metin, berbat bir dramaturjiyle sahneleniyor. Kırca’nın tekerlekli sandalyesi; yuttuğu kim bilir kaçıncı bastondan sonra zorlukla eğilip ona ‘Türk övünç’ madalyası takan sabık Cumhurbaşkanı Sezer’in tuhaf pozuyla birlikte ruhumuzun telini titretmeye yönelik bir fotograf işte.
Vatanını korurken genç yaşında felç kalmış aslan gibi albayın onur intiharı.
Her intihar vurucu bir mesajı beraberinde taşır. Bu mesajın paylaşılabilir olması, bir insanlık durumuna karşılık olup açık seçik bir reddi sahneliyor olması o intiharı yazılı bir söz kadar unutulmaz, kalıcı kılar. Kendi hayatının sınırlarından taşıp dünyayı redde yönelik bir söz taşıyan intiharlar birer manifestodur.
Sözgelimi Mayakovski, ardında “Hükümet Yoldaş” diye başlayan bir mektup bırakıp kendi canını aldığında artık sosyalizm rüyasını taşıyamaz hale gelmişti. Onunki bir rüyanın intiharıydı.
Stefan Zweig faşizmin Avrupa’yı işgaline tanıklık etmiş, önce İngiltere, sonra Brezilya’ya kaçmakla kurtulmayacağını hissetmiş 1942’de Brezilya’da intihar etmişti. Onun intiharı faşizmin önlenebilir yükselişine karşı bir uyarıydı. Arthur Koestler, ömrü boyunca insanlığın özgürlük ülküsü uğruna savaşmış bin bir yıkımdan geçmiş, 77 yaşında karısıyla birlikte intihar etmişti. Onunki, özgürlük umudunun intiharıydı.
Abdülkerim Kırca’nın intiharı da uğruna vücudunun yarısını vermiş olduğu vatanın milleti tarafından kıymeti bilinmeyince hayatını alıp kafamıza fırlatmış bir yiğidin sözünü taşısın diye o cenazede TSK, tekmil içtimada idi.
Cenaze törenini izleyenler, bir milli kahramanın suçlu ilan edilmesine karşı isyanını haykıran eşinin yakıcı içtenliğine ve Tuncer Kılınç’ın coşkuyla alkışlanmasına tanık oldular.
Anladık. Türk ordusu, Abdülkerim Kırca’nın onuruna, askerliğine kefildir.
Bize yazılan intihar hikâyesi, şerefli ve tenezzülsüz bir insanın haksızlığa karşı isyanıydı.
Nitekim, sesi mana pınarı kimi sunucuların haberlerde, müntehirin kendisiyle son konuşana anlattıklarını aktarma biçimi adeta bütün toplumun vicdanına lanet okuyordu.
Emekli albay Kırca, ‘artık teröristler kadar kıymetimiz yok’ diyesiymiş. Çok küskünmüş. Bedbinliğe kapılmış.
Yakınları da yakın kafada gazeteciler de açıkca dile getiriyor. Bir PKK itirafçısının sözüyle yargısız infaza kurban gitmiş gazi albayımız.
Öncelikle ille de hatırlatılması gereken birkaç nokta var.
Müntehir Kırca’ya yönelik bu iddialar birkaç gün önce kapımızın altından atılmadı. Daha 1998 yılında yazmış olduğu raporda Kutlu Savaş, (yani Soros sponsorluğunda bir sivil toplum örgütü değil, dönemin Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanı) Kırca’nın görev başında olduğu dönem işlenen faili meçhul cinayetlerin dökümünü sunuyor, albayı da ‘planlayıcı ve yürürlüğe koyucu’ ilan ediyordu. Ama anlaşılan Kırca, henüz Türk vatanseverliğine olan inancını kaybetmemişti ki intihara teşebbüs etmedi.
Bitmedi. Abdülkadir Aygan, albayın intiharından birkaç gün önce Star gazetesinin kapısını çalıp çeşitli iftiralarda bulunmuş değil. Aygan, diğer onurlu silah arkadaşlarının yanı sıra Kırca hakkındaki tanıklıklarını 2004 yılında itiraf etmişti. Savaş’ın raporundan 6 yıl sonra. Aygan da 90’lı yıllarda PKK’ya yardım ediyor diye kaçırılan 8 kişinin sorgulanıp infaz edilmesi emrini verenin Kırca olduğunu iddia ediyordu. Bunun üstüne aralarında Kırca’nın da bulunduğu sanıklar hakkında Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nde, 2005 yılında bir dava açıldı. Kırca’nın suçunun tanımı şuydu: “Bir suçu söyletmek için işkence yapmak, taammüden adam öldürmek ve cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak.” Sonra tabii bildiğiniz ‘görevsizlik’ kararları, Uzlaşmazlık Mahkemeleri vb.
Bu süreç boyunca Kırca devletine milletine küsmedi. Daha sonra Cumhurbaşkanı tarafından onurlandırılacaktı. Gün henüz o gün değildi.
Kısacası; kendi eliyle şehit Kırca’nın, yakın silah arkadaşları Yeşil,Veli Küçük ve Levent Ersöz ile birlikte ora’larda yazdığı kahramanlık menkıbelerini zaten biliyorduk. Sadece Abdülkadir Aygan’ın itiraflarından değil.
Arada bir resmi dil üretim merkezlerinin nümayişlerine kulaklarımızı kapatıp onlara ve diğer vatan evladı kahraman kanaat önderlerine bir soru sormak zorundayız. Kürtler, uzak doğunun balta girmemiş ormanlarında yaşayan bir kabile artığı değildir. Onların hayatlarıyla, kardeşlerinin kanlarıyla tuttukları kayıtlara ulaşmak o kadar zor mu?
Başbakan’ın Şemdinli’yi satışa çıkarırken kullanmış olduğu tenzilat ilanını hatırlayalım. Oraların insanının tanıklığının geçerli olamayacağını belirtmişti.
Halkın tanıklığına inanmadığınız takdirde, halkın gözünde nasıl inandırıcı olacaksınız?
Sizce binlerce Kürt vatandaşın, şu ya da bu nedenle ve mutlaka vatan aşkının dürtmesiyle katledilip oraya buraya, o kuyuya bu kuyuya gömülüvermiş olması av yasağı öncesine mi denk gelmekte? O yüzden mi artık o günahları deşmemek, barışın şartlarını nisyan üstüne kurmak önerisiyle geliyorsunuz kapımıza?
Bütün o faili meçhul cinayetlerin, en korkuncundan vahşet uygulamalarının yerinde, şart, vatan için kaçınılmaz olduğuna mı inanıyorsunuz? O zaman siz de itiraf edin.
Katillerin itirafçılardan daha muteber ilan edildikleri bir hayat tasavvuru, hâlâ tetiğini ensemizden uzak tutmama çabasında.
Kanmayın. İtirafçı olun da bilelim. Bu memlekette ölümlerinin hesabı sorulmayacak değersiz bir insan güruhu var, deyin. Onları temizlemeden nasıl savaş kazanılır, deyin. Hukuk devleti bu memlekete lüks, deyin. İtiraf edin. İntihardan yeğdir.
Kendilerine intihar etme fırsatı bile tanınmadan işkencelerden geçmiş, aşağılanmış, bir kırsal kuytuda topluca halledilmiş Kürtlerin infazı ardındaki yargı mercii sizi rahatsız etmiyordu, değil mi?
Ama gizlice öldürülen insanların gömülüverdiği mezarlar da mayın gibidir. Gün gelir patlar.
Yanlışlıkla vurulan, kimvurduya giden, mayınlarla havaya uçan, kolsuz-bacaksız kalan onca çoban çocuğunun ahı demek de mümkün elbet. Artık meşrebinize göre.

PERİHAN MAĞDEN

27/01/2009

Sabah; sersem ve sepelek uyandım. Daha doğrusu uyanamadım. Bütün gece Ahmet Kaya’nın Öldürülüşüyle çalkalanmıştı, anlaşılan ruhum.
Pazar gecesi zıplarken kanallar arasında İbo Şov’da Hadise’yle birlikte Serdar
Ortaç’ı gördüm.
İbo Şov; nerdeyse Zoraki Yer Hareketleriyle, MilliÇapkınımız bayrağını (kendi kendine çektiği) direkten indirmeme keşliği/gayretkeşliğiyle, mütemadiyen Hadise’ye asılır gibi yapıyor.Du.
Hakiki değil! Biz onun Asena’yla vs.
ne cilveleşmelerini biliriz: hevesi kaçmış bir libido. Karşılıksızlıkta.
Ama Serdar Ortaç bitmiş tükenmiş bir halde; kendi taklidiyle, Serdar Ortaç kırıntılarıyla idare etmeye çalışıyor.Du.
BİR ZAMANLAR şarkılarını onca bize has ve feci eğlenceli/oyuncaklı/caklı bulduğum Serdar Ortaç: bitmiş bir çocukadam şimdi.
En azından: benim indimde. Bitti. Tamamiyle.
Tam Serdar Ortaç İbo Şov’da zorlar ve zorlanırken; CNN Türk’te (hayret! herhalde Taha Akyol yoksunluğu sayesinde) Ahmet Kaya Belgeseli gösterilmekte.
10 Şubat 99’daki geceyi bize hep sansürleyerek ‘sundular.’ Magazin Hanzolarımızın cümleten Ahmet Kaya’yı linç ettikleri geceyi. Hani.
Eminim, daha ellerinde, ellerde NE ‘footage’lar var. Ama bu defa Serdar
Ortaç’ın Ahmet Kaya’nın katlindeki ‘rolünü’ açık seçik izleme imkânı tanınıyor bizlere, CNN Türk ekranında.
Ahmet Kaya, yakında Kürtçe BİR ŞARKI okuyacağını ve bunun klibini çekeceğini söyleyip yürekli bir TV’cinin bunu göstereceğini ümit ettiğini söylüyor.
Ödül töreninde.
Sahnede! HEPSİ BU.
1 Kadın KörükFitne bağırıp çağırmaya başlıyor “Yürekli bir televizyoncu, BU vatan hainine cevap versin!” diye.
Sonra duvara yakın bir masaya sinmiş otururlarken dehşet ve şaşkınlık içinde
Gülten-Ahmet Kaya çifti; tam ortalık durulmuşken, Faşizan Çocuklar Sirki
olayı unutmaya yüz tutmuşken-
Serdar Ortaç sahnede meşhuuur ‘Padişah’ şarkısının sözlerini: “Bu devirde kimse sultan değil, hükümdar değil, padişah değil/Atatürk yolunda tüm Türkiye/Bu vatan bizim, ellerin değil” diye değiştirerek okumaya başlıyor.
Yaratıcı Yumurcak! Faşizan Hezeyanlarının dinmemesi için, bu yaratıcılığı fırsat biliyor Magazin Faşoları- azıp kuduruyorlar. Anında.
Çatal bıçak fırlatmalar Kaya çiftine!
Bağrış çağrış: binbir iğrençlik! Gülten Kaya’nın alnına bir çatal isabet ediyor.
Ahmet Kaya çok kötü oluyor; neye uğradığını şaşırıyor, eşinin DE maruz kaldığı bu sözel ve fiziksel Grup Tacizi karşısında.
Görüntülerde ‘sakınılıyor’; ancak Meşhuuur ZırvalamaÇapası Reha Muhtar, herkesi marş söylemeye davet ediyor. Sahnede BoruÇocuk Serdar Ortaç mikrofondan bangırdatırken, hep bir ağızdan 10. Yıl Marşı’nı söylemeye başlıyor Magazin Hanzoları.
Garsonlar bedenlerini Ahmet ve Gülten Kaya’ya siper ediyorlar. Gülten Kaya anlatıyor: Çok az sayıda kişi yardımlarına koşuyor. Diyelim: Mehmet Aslantuğ. Yatıştırmaya çalışıyor ortalığı. Yalnızca bir-iki kişi. Diğer Magazin Canavarları tek yürek, bu linci gerçekleştiriyorlar.
Sırf bu şövalyeliği yaptığı/yapabildiği için, ömrümün sonuna kadar hürmetle anacağım artık yeminle Aslantuğ’un adını. Ortaç’la Muhtar’ı hayatımın sonuna kadar Kara Birer Ruhsal Leke olarak aynen, göreceğim gibi. Gördüğüm gibi.
Sıradan Faşizmin Yağ Lekeleri.
TARAF TUTMAMIZ LÂZIM!
Sonra salondan/otelden kaçış/kaçırılış sahneleri var. Ahmet Kaya’nın ellerini kaldırıp HİÇBİR ŞEY DEMEDEN “Ben hep sizin AYNI Ahmet KAya’nızım gözüm” diyen
yüz ifadesi+beden dili var.
Bindirildiği takside yüzünde aynı şaşkın ifade var: Kötülüklerin Dağından ansızın inenler tarafından, bağından tekme tokat KOVULAN adamın ifadesi. Yüreği, toprakları için sevgiden çatlayan adamın daha o saniye başlayan acısının, sıla hasretinin ifadesi Aynen Hrant’ınki gibi.
Amma çok Bu Topraklar’ı sevdi bu iki adam. Birini öldürdük acısından,
birini öldürttük.
Bu ‘meşum’ geceden dört gün sonra Resmi Büyük Gastemiz ‘Ayıp ettin gözüm’ manşetiyle çıkıyor. Meğer 93’te Berlin’de Kürdistan toprakları haritası arkasında konsere çıkmışmış Ahmet Kaya!
Bu ‘fotoğrafı’ hiçbir zaman mahkemeye teslim etmiyor Büyük Gaste. Ne gerek var? ‘The damage is done.’
Paris’te kalbi kırıklıktan öldürdüğümüzde Ahmet Kaya’yı; kaç yaşındaymış biliyor musunuz? 43! KIRK ÜÇ yaşındaymış memleketinden bir nevi Linç Kampanyasıyla atılmış bulunan Ahmet Kaya!
Buraları sevmek bir ‘zaruret’; buralar bizi sevmese de. Bitmeyen bir ev ödevi.
Sabah andı.
Ben mesela; Serdar Ortaç’ın kiç zırvası şarkılarını DAHİ artık sevemeyeceğim için, buraları onlar kadar: Hrant kadar, Ahmet Kaya kadar sevmiyorum. ‘Düzelinceye’ kadar da sevemeyeceğim. Af buyurun.
Birileri bana; kızımın başına, Ahmet Kaya’nın kızının başına gelenlerin gelmeyeceğinin teminatını verinceye kadar.
Ahmet Kaya’nın kızı, bizleri bağışlayıncaya kadar. Hrant Dink’in oğlu yurdunda sıkıştırılmayıncaya kadar.
Gülten Kaya’nın, Rakel Dink’in içlerine akıttıkları artık; gözyaşları dininceye kadar.
Ahmet Kaya Heykeli Beşiktaş meydanına, Hrant Dink Anıtı Şişli’ye dikilinceye kadar. Suçumuzu kabul edinceye kadar. Suçluları teslim edinceye kadar, kayıtsız şartsız, hakikatin zindanlarına.
Yazının başlığı ‘Başım Belada’ şarkısından Ahmet Kaya’nın. ‘Kirli sakalıyla’ sözlerini onun, ‘kirli saçlarıyla’ sözleriyle değiştirerek; a-ha buraya alıntılıyorum:
“Fişlenmişim adım eşgalim bilinmekte
Üstelik göğsümde: yani tam şuramda
Kirli saçlarıyla bir eşkıya gezinmekte.”

Fikirdaşlarım -Baskın Oran 7

Korku üretim kılavuzu

25/01/2009
BASKIN ORAN

İnsel, Elçi, Berktay, Ağaoğlu, Yayla, Mahçupyan, Kaboğlu, Kürkçü...

1930 modeli Kemalizm için üretilen korku masallarını yıllardır yazıyorum (ör. bkz. Radikal İki, 23.09.07). Bugün sıra, bunların en itici olanında: AB’den para yeme iftirası. Ne verimli Özür Kampanyası imiş, ne biçim yaraları dürtmüşüz yarabbi.
Esas patlak verişi, 07 Ocak tarihli Vatan’da Can Ataklı’nın “Bu Paralar Ne İçin Alındı?” yazısı vesilesiyle (http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=217075&Categoryid=4&wid=142). Şöyle başlıyor: “İmzacıların en başındaki isimlerden biri olan Ahmet İnsel (Helsinki Yurttaşlar Derneği) AB’den 107.414 euro almış. Bu para karşılığı ne yaptığını, Türkiye için hangi iyi hizmetlere soyunduğunu merak ediyorum.” Olay şu: HYD, AB’ye iki proje sunmuş. “Dil Hakları” araştırması için 47.414 Avro, “Yargıyı Güçlendirme” için 60.000 Avro fon almış (www.turkboard.com/viewpost.php?p=1855681). “Gazeteci” bu numarayı, yani bir parantez sayesinde bu yekûnu dernek üyeleri sanki teker teker cebe atmış gibi göstermeyi, dört kişiye daha uyguluyor: Şerafettin Elçi, Halil Berktay, Murat Belge, Adalet Ağaoğlu. Ortak özellikleri, HYD kurucusu ve Özür Kampanyası imzacısı oluşları.
Buluşunu çok beğenmiş olsa gerek, “gazeteci” aynı yöntemi Prof. Atilla Yayla, Prof. İbrahim Kaboğlu, Etyen Mahçupyan, Ertuğrul Kürkçü’ye de aynen uygulamış. 449.620 Avro aldığını bildirdiği birincinin yanına parantez açıp, “(Liberal Düşünce Derneği)”, 193.548 Avroluk ikincinin yanına “(Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği)”, 1.032.921’lik üçüncünün yanına “(TESEV)”, 806.760’lık dördüncünün yanına “(İPS İletişim Vakfı)” yazarak işi halletmiş.
Ne yazsındı? ‘TESEV şu kadar AB fonu aldı, E. Mahçupyan da orada çalışıyor’ dese ulusalcılar korkup tahrik olmaz ki. Tabii, bu arada ÇYDD Gn. Bşk. Prof. Türkan Saylan’dan gelen bir mektubu da yemek zorunda kalıyor. Mazlumder’in genel başkanı yeni değiştiği için ona iftira atamamış, ama ikamesi hazır: “AKP’nin yan örgütü olarak çalışan” diyor.

Araştırmaya gerek yok
“Gazeteci” bütün bu insanların ortak özelliğini savunmasında şöyle açıklıyor: “Hem AKP politikalarına kayıtsız şartsız destek vermeleri, hem de Türkiye’yi sıkıntıya sokacak tüm eylem ve girişimlerin en başında yer almaları”.
Pes. Utanmayı terk bu kadar olur. Kaboğlu Başbakanlık İHDK’nin başkanlığından AKP’ye ters gidiyor diye atıldı yahu. Elçi başka bir partinin genel başkanı. Mazlumdercilere gelince, “gazeteci”nin kendi gazetesinden bir manşet: “Mazlumder Üyeleri AKP Binasını İşgal Etti” (Vatan, 17.01.09).
Şimdi anladınız mı “gazeteci” deyince niye tırnak içine almışım hep? Basında bir muhabir haberde geçen kişinin görüşünü almadan yazı yazsa feci zılgıt yer, ikincisinde de kapıya yollanır. Bu zat hem “1976 yılından beri gazeteciyim” diyor, hem de kimseye danışmadan iftira atıvermesini A. İnsel’e şöyle savunuyor:
‘İnternette dolaşan ne idüğü belirsiz dediğiniz liste bir kitaptan alınma. Bu kitabın yazarı aynı konuda çeşitli kereler TV programlarına da katılmış ve iddialarını daha geniş olarak aktarmıştır. Araştırma yapmam bu anlamda çok da gerekli değildi. Ayrıca bu yazıyı yazmadan önce listeden söz etmiş ama kimsenin adını vermemiştim’.
Tercümesi: 1) Bütün bunlar bir kitapta var, internette de dolaşıyor, bu durumda ayrıca araştıracak değildim herhalde; 2) Ad vermeden yayınladım. Bana yazıp kendilerini savunmayanları şimdi suçlu sayar ve teşhir ederim.
Kendisi hakkında mide bulandırıcı haberler uçuşan bir şahsın başkalarına iftira atarken iki kere düşünmesi gerekirdi. Bunlardan sadece ikisini vereyim: Vatan’daki 17.12.08 tarihli “Ergenekon Çıkmazı” yazısı meşhur Veli Küçük’e sanki bir vefa borcu ödüyor gibi. Çünkü “gazeteci” vaktiyle Business Channel’dan atıldığında V. Küçük’ün araya girdiği bildiriliyor (http://www.medyahayat.com/haber.php?haber_id=4213). “Para”yla ilgili bilgiler de eksik değil: Saygı Öztürk’ün yazdığına göre “gazeteci” Yurtbank’ın eski sahibi Ali Balkaner’den on bin dolar aldığını önce reddediyor, sonra: “Düşününce hatırladım. Aldım ama o zamanki bir hayır işinde kullandım” diyor (Sabah, 17.05.2001; www.bibilgi.com/Can-Atakl%C4%B1).

Ortak terminoloji: Orospu ve fahişe
Şıracının şahidi bozacı olurmuş. Gazeteci bu “bilgi”leri Yılmaz Dikbaş diye birinin Gaflet, Dalalet, Hıyanet adlı kitabından almış. Dikbaş’ın sitesine baktım, nasıl bir “yazar” olduğunu tek bir cümlesi anlatmaya yetiyor: “Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü bayrak yapacak, Cumhuriyet Devrimlerini yaşatacak bir darbe istiyorum” (www.kalinka.com.tr). Bizim kampanyanın başlamasından beş gün sonra, 20.12.09’da internete salıverdiği iletide de, bütün bu isimleri ve paraları sıraladıktan sonra şunu demiş: ‘Paris’in Pigal’inde, Londra’nın Soho’sunda ve Amsterdam’ın Kırmızı Fenerli sokağında, iletişim kurmak için yabancı dil bilmeye gerek yoktur. İngilizce bir tek deyim bilin, yeter. How much?’ Yani: ‘Kaç para?’ Gerisi kendiliğinden gelir. Türkiye’de Cumhuriyeti yıkmak isteyenlerle, Kemalizm karşıtlarıyla, ABD uşaklarıyla, AB Mandacılarıyla ve şimdilerde ortaya fırlayan Özür Dileyenlerle uzun uzun tartışmaya hiç gerek yoktur. Kısaca sorun: ABD’den, Soros’tan ya da AB’den kaç para? Gerisi kendiliğinden anlaşılır’. Tercüme lazım mı? Fon tahsis edilirken eliyle mum tutmuş ki, “Alanlar orospudur” diyor.
Devam. Bu how much’çıdan 48 saat sonra bu sefer sahneye bir “biliminsanı” çıkıyor: Gazi Üniversitesi’nden Prof. Dr. İbrahim Arslanoğlu. Dikbaş’ın yazısını kopyala-yapıştır’la internete salarken diyor ki: ‘Bunları yazarken aklıma Amerikalı bir yazarın sözleri geldi. Bu yazar arkadaşları ile sohbet ederken bir gün şunları söylüyor: ‘Arkadaşlar ne inkar edelim, hepimiz birer zihinsel fahişeyiz.’ Çünkü bu yazarlar, medyada para karşılığı doğruları yanlış, yanlışları doğru olarak ifade etmişlerdir’. “Gazeteci”, “yazar” ve “biliminsanı” arasındaki benzerlik cidden çarpıcı.
Ulusalcı müminler görsün artık: Gıdaları böyle “bilimsel” mutfaklarda hazırlanıyor. Onlar da iman arayışı içinde üşüşüp mutlu mutlu yiyor. Afiyet olsun. Ama ne yediklerini bilsinler diye söylüyorum:
Bunları yazanlar ya AB’nin fevkalade titiz proje verme ve denetleme usullerini hiç duymamışlar veya bilmezden gelmek zorundalar. Bunlar Soğuk Savaş bitince “Moskova’dan para mı geldi?”yi böyle adapte eder oldular. Sloganları: “Bir davayı savunmak için para yemek gerekir”. Bunlara göre, Türkiye’nin en az 46 yıldır girmek için çırpındığı (ve proje almadan sürekli proje fonu katkısı ödeyegeldiği) AB’den fon almak suç/ayıp/ihanet.
İyi de, o zaman Türkiye’de ne kadar kamu kurumu varsa hain demektir. İnanmazsanız açıp bakın: http://www.cfcu.gov.tr/ grant.php?lng=tr#

Haset etme ne olur, çalış senin de olur
“Gazeteci” bütün hayatı boyunca Atatürk ilkelerini savunduğunu söyledikten sonra diyor ki: “Ama bunca mücadeleye rağmen hiçbir kimse ya da kuruluş AB fonlarından yararlanarak bir proje içinde olmamı önermedi bana”. Ve ilave ediyor: “Bunu bir aşağılık duygusu ya da itilmiş duygusu içinde söylemiyorum”.
Bence “gazeteci” moralini bozmamalı. TC Genelkurmay bile AB’ye fon için 5 kere başvurdu. Bunlardan biri doğrudan kabul edildi, biri ertelendi, üçü reddedildi.
Ama, 2007-2010 döneminde AB’den en fazla payı, Mart 2008’deki muhtırasında “ABD ve AB’nin kendi amaçlarına uygun olarak yönlendirdiği sivil toplum örgütlerinin faaliyetleri hakkında bilgi” sunmuş olan TC Genelkurmay aldı. Öyle ki, “Mehmetçik Projesi”ne AB’den 12,7 milyon Avro hibe sağladı (proje no. TR 070102; Radikal, 09.04.08. Proje metni için: http://ec.europa.eu/enlargement/pdf/turkey/ipa/tr_07_01_02_civic_training_for_mehmetcik_en.pdf).
Onun için, Yâ Nasip demek lazım.

Asker yanı boş mu?

YILDIRIM TÜRKER

TÜRKİYE / 20/10/2008

Bu memleketin siyasi tarihindeki en büyük dalgalanmalar, asker yanı tutma konusundaki itiş kakıştan ibarettir.
Kısa bir süreliğine de olsa kendini askerin hedefinde bulan siyasi hareketler, kalıcı olmak, postunu kaptırmamak için askerle barışmanın, askeri yanına almanın koşullarını arayarak icra ederler, siyaset sanatını.
AKP’nin ampulünün altında yeni bir şey aramaya adanmış liberal ruhlar, şimdi muazzep.
Çünkü Şemdinli’nin askerin sır kasasına teslimiyle hızlanan süreç çoktan tamamlanmıştır. Kasımpaşalı Tayyip Destanı mutlu sona ermiştir.
Recep Tayyip Erdoğan’ın engellenemeyen yükselişi, farklı çevrelerde farklı tercümelerle izlendi. Sözgelimi, yükselişi karşısında çaresiz kalan neo-liberal ‘kanaat liderleri’nin aceleye getirdikleri ‘Kasımpaşa Oratoryosu’nda Delikanlı bu alanda alışık olmadığımız, enikonu şehvetli bir dille kutsanıyordu. Bir omzunun raconunca ‘hafif aşağı kaymış’ olması, Roosevelt Salonu’na aynı bıçkın edayla girmesi ve kendisini bir ay gibi kısa bir zaman içinde ‘seçkinler kulübüne kabul ettirmesi’ üstüne kurulan romans, en ufak bir mizah kırıntısı içermediği gibi maçoluğun dayanılmaz cazibesine boyun eğiş tadında bir cinsellik alıştırmasından izler taşıyordu. Onca küçük görülen adam, en kostak yürüyüşüyle iktidara yanaşırken bir acele Kasımpaşalılığın erdemleri keşfedildi. Yoksul taraftarlarının onda göregeldiği yakışık, apansız güçlü çıkar çevrelerine de aşikâr oldu. O da bunun tadını çıkarıyordu hani. Bu imge, bu eda ‘Şimdilik idare eder’ diyordu besbelli.
“Lider olunmaz, lider doğulur” buyurmuştu ya. Aynı yola baş koymuş hırsı kavi, genleri namüsait lider adayı iktidar süprüntüleri tarafından hırpalandıkça, haksızlığa uğradıkça iyice keskinleşmiş, şahin edalı bir bakış. Kendine sonsuz güvenen bir savaşçının her an her şeye meydan okuyan bakışları.
Kendine soru yöneltme cüretini gösteren hadsizlere lisenin alikıranbaşkeseni edasıyla itişerek kısa cevaplar vermeler. Her an herkes tarafından sorgulanıyorum paranoyasıyla ilmek ilmek örülmüş bir kendini savunma nadanlığı.
Sendikalara, “Sokağa dökülürseniz dökülün kardeşim” diyordu. Bazı holdinglere para kaptıran vatandaşlara, “Bize mi sordunuz? Kaptırmasaydınız” ı yapıştırıyor, Erzurum’da iş tisteyen işsize, “Devlet, iş dağıtma yeri değil. burada Başbakan konuşuyor, biraz saygılı ol” diyor, hızını alamayıp, “İşte devlet böyle battı”yı da ekliyordu. Fındık taban fiyatının yükseltilmesini isteyen üreticiye “Hazırlopçu” diyor, oturduğu bölgede su bulunmamasından yakınan vatandaşa, “Siz de her şeyi bedava istiyorsunuz” cevabını veriyordu. Toplu konut atağından söz ederken, ‘Paramız yok, nasıl alalım?’ diyen vatandaşa “Yastık altında çok vardır. Sende olmasa bile başkalarında vardır” diyordu. Bingöl depremzedelerinin gösterisini masum bulmuyor, provokatörlerin işi diyor, protestocu bir genç kızı, kendi siciline bakmadan, ‘sicili lekeli’ ilan ediyordu.
O, hata yapmayan adamdı. Siciline gelince, şiirden hüküm giymişti.
Başına iş açan kusturucu manzumenin şiirle alakası tartışmalı olsa da bu, böyleydi. Rakiplerinin gözü kara zulmü, Recep tayyip Erdoğan’dan olmadığı bir yiğit yaratmıştı işte. Keşanlı Ali Destanı gibi onun hikâyesi de bir gün Kasımpaşalı Tayyip Destanı diye yazılabilir pekâlâ.
Şemdinli’yi hatırlamanın tam zamanı değil mi?
Savunma Bakanı’nı ortalara salmaz iken Genelkurmay Başkanı’nın medyaya azarını hazmetmek ne kelime, şeddelendiren Başbakan, kimilerini şaşırttı.
Şaşırmaya ne hacet? Şemdinli olayları üstüne hukuk anlayışını aşikâr eden bir demeç vermişti. “Oradaki (Şemdinli’deki) vatandaştan tanık olarak istifade edemezsiniz. Çünkü her an tehdit altında. Orada bölücü örgütün istemediği bir şey söylerse yanmıştır.” Kimi mucizelere inananlar bu sözler üstüne kıyamet kopacağını, bu kan dondurucu ayrımcılık dersinin hayatın her alanından yükselen tepkilerle karşılanacağını ummuştu. Oysa
büyük ihtimal, bu ‘mantık yürütmesine’ halkının da hatırı sayılır bir kısmının aklı yatmıştı. Çünkü Erdoğan, savaş hali terimleriyle düşünmeye, o terimlerin dayattığı ruh haliyle korunmaya alıştırılmış bir halkın karşısında konuştuğunu biliyordu. Tabii ya, düşmanın sözüne güvenip, ona göre hareket edecek değiliz. Ne var bunda anlamayacak?
Başbakan açıkça savaşın taraflarını belirlemiş, halkı ortasından ikiye bölmüş, askeriyenin onyıllardır sorgusuz sualsiz peşine takıldığı savaş mantığını taçlandırmıştı.
Başbakanın incilerini saçmasının üstünden birkaç gün geçmişti ki halk tarafından suçüstü yaka paça yakalanan astsubayların avukatları konuştu. Askerlerin avukatlığını emekli yarbay Mehmet Göçmen ile birlikte yürüten Vedat Gülşen, astsubayların tutuklanmasını gerektirecek hiçbir vaka görmediklerini belirtti. “Tanık beyanları tek başına ceza tayininde delil olamaz” dedi. Zarar verilmek istenen Jandarma İstihbarat Timi’ymiş. “Kurum yıpratılmak istenmektedir. Kimin işine yaradığını da hep birlikte göreceğiz. Burada tüm milliyetçilere, devletine bağlı insanlara sesleniyorum. Oyuna gelmeyelim, bunlara (astsubaylara ve onlar gibilere) sahip çıkalım.”
Kahraman avukat sonunda baklayı ağzından çıkarıyordu: “Müvekkillerim lehine bilgi verecek, beyanda bulunacak tanık bulamıyoruz. Bölgedeki vatandaş tepki ve baskılardan korkarak lehimize tanıklık etmiyor. Ancak aleyhimize tanıklık en, beyan veren birçok insan ortaya çıkabiliyor. Devlet aleyhinde tanıklık yapılması için vatandaşlara baskı var.”
Koskoca başbakan dediklerine kefildi oysa.
Vedat Gülşen, aynı zamanda,
o müvekkilleri aleyhinde tanıklık eden, onların arabasında silahları, bombaları, krokileri, ölüm listelerini bulan halkın da yanına bırakmamaya kararlıydı: “Ayrıca olayın meydana geldiği gün astsubaylara saldıran, devlete ait araca zarar veren, (burada bir arazözden değil, bomba ve silah yüklü suikast aracından söz ediliyor) aracın üzerine çıkıp kızılderili dansı yapanlar hakkında delil topluyoruz ve bunlar hakkında dava açılabilmesi için gerekli yerlere başvurumuzu yapacağız.”
O gün orada had hudud bilmez Kızılderililer kendilerine ateş açan, komşularının dükkanına bomba atan kovboyun atının üstünde tepinirlermiş meğer.
Kısacası, AKP’nin demokratlıkla ilişkisini Şemdinli’de görmüştük. Şemdinli iddianamesini hazırlayan savcının yalnızlık, itibarsızlık, işsizlik cehennemine postalanmasına, Şemdinli davasının şimdi geldiği noktaya gelip örtbas edilmesine göz yumduğunda, ikide bir ‘faili meçhul’ bombaların hedefinde yaşayan halkın şahitliğini geçersiz ilan ettiğinde.
Hemen akabinde, pişkinlik bu ya, partinin kapatılma davası sırasında demokrasi malûl gazisi pozunda, ‘boynubükük, gözü tok’ müsameresine alkış istiyordu.
Olan oldu. Başbakan kendisine ‘paşasının başbakanı’ diye seslenen Taraf gazetesine, “Ben TC.’nin Başbakanıyım. Siz kimin medyasısınız?” diye sordu.
Bunun üstüne kimi medya mensubu ‘asker yanı’ yolcuları; ‘PKK’yı da suçlamalı canım, askeri yıpratmak isteyenler ile askeri kendi iyiliği için eleştirenleri ayırt edin paşam’cıları ortalığa döküldü. Taraf’ın tarafında görünmek şu aralar tehlikeli ya. Meslek dayanışmasından iter atarsın. Şimdiye dek satmış olduğun ilk meslektaşların olmaz nasılsa.
Bir de değinmeden geçemeyeceğim. Erdoğan’ın çıkıp paşa paşa söyledikleriyle birlikte kimileri için top atılmış oluyor.
Allah kabul etsin.
Genç ve sivil olmanın şartını AKP’yi desteklemekte görenler
için iftar vaktidir.

SöZüN TüKEndiĞi YaMaç ...

10.12.2009 - Kadının Unutturulan Cinselliği ..Kadın Mühendisler Sitesinden A

4.3.2009 - Hayatı kovalasak kaçmaz mı?

Mozart ilk eserlerini 5 yaşında vermiş..

3.16.2009 - Fikirdaşlarım - Yıldırım Türker 26

1.27.2009 - Fikirdaşlarım - Yıldırım Türker 25

1.27.2009 - Fikirdaşlarım -Perihan Mağden 2

12.1.2008 - Fikirdaşlarım -Necmiye Alpay

Çocuğa ilişkin bilincin aciliyeti

NECMİYE ALPAY

11.20.2008 - Çocuk Hakları için!

11.5.2008 - Bilgi Şafak DUGAN (Hıdıroğlu) - İşin içinden birlikte çıkalım!

10.23.2008 - Wolfgang Borchert (Celal Üster Çevirisi ile)- HAYIR DE!

10.22.2008 - Fikirdaşlarım - Yıldırım Türker 24

Asker yanı boş mu?

YILDIRIM TÜRKER

B. ŞaFAk dUgaN

Tüm insanların EŞİT olduğu, özgürlüklerin yokedilmediği, düşüncenin ve üretmenin yasaklanmadığı, FARKLI olana önyargıyla yaklaşılmayan, her tür ayrımcılığın ortadan kalktığı , sevgi ve barış dolu bir yaşamı kurmak hepimizin elinde....

...................................

SoN EkLEnENLeR

...................................

BuRDa NeLErLe KarŞıLaŞAbİLirsİNiz

...................................

KaTeGorİLeRiM

...................................

HRANT'I UnuTMaDIk!

...................................

SiSTeMi DöNüŞTürMek İsTİyORsANIz BuLAşıN!

...................................

VaKtiNiZ vArSa GöZ AtıN! PişMaN OLmAzsıNıZ..

...................................

İşçi ve Bahar Bayramı:1/Mayıs

Dünya Engelliler Haftası:10-15/Mayıs

Dünya Barış Günü:1/Eylül

Çocuk Hakları Günü: 20/Kasım

Çocuk İşçiliğine Karşı Dünya Günü:12.Haziran

Basın Özgürlüğü Günü: 3 Mayıs

Organ Bağışı Haftası :03-09.Kasım

Dünya Hayvanları Koruma Günü:4/ Ekim

İnsan Hakları Haftası:7-13/Aralık

Dünya İnsan Hakları Günü:10/ Aralık

Dünya Kadınlar Günü:8 /Mart

Dünya Çevre Günü: 5/ Haziran

Gözaltında Kayıplar Haftası:17-31/Mayıs