10.2.2007 - YAPAYALNIZ YAŞAYABİLİR MİSİNİZ?

İnsan onulmaz yalnızlığını unutmak; içsel acısını dindirebilmek  için yüzyıllardır didiniyor.. Aşkı icat ediyor her gün yeniden; yeni bir haliyle.. çoğalıyor/ürüyor..aşık olduğunda her şeyiyle bütünleşmek için yanıp tutuştuğu insanın bir BAŞKASI olduğunu anlaması uzun sürmüyor.. kimisi bu keşiften memnun; bu BAŞKAsını sevebiliyor.. kimisi hayal kırıklığına uğruyor.. her ikisinde de yol yalnız olduğumuz gerçeğini onaylıyor.. olmuyor..

 okuyor /yazıyor …. Şarkılar söylüyor.. çiziyor.. üretiyor..olmuyor..

Yiyor.. ihtiyacından çok fazlasını , içinde bir yerleri doldururcasına yiyor.. Olmuyor…

Kendini işe güce veriyor..hırslar/amaçlar/hedefler oluşturuyor..Olmuyor..

Savaşlar çıkarıyor, kavgalar ediyor..Olmuyor…

İman ediyor, ibadetten  başını kaldırmıyor ..Olmuyor..

O en içindeki boşluğu-yalnızlık hissini bir türlü dolduramıyor…

Bir başka insana, bir iyiliği dokunduğunu düşündürecek bir şeyler yaparsa kendine ithaf ettiği üstünlük duygusuna eş ;  bir şeylere yetebilme-muktedir olma-becerme  hissi kaplayabiliyor kimisinde..bir işbirliği, aynı taraflılık duygusu beliriyor.. kimisini bu paylaşım bile kesmiyor.. daha da yalnız.. daha da çaresiz hissediyor..yardım edilmesi gereken yığınları düşününce acizliğinde karar kılıyor.. olmuyor yine..dolmuyor boşluk..

Kimisi Yalnızlık duygusuyla baş edebilmenin yolunu kökenine dönmekte, anayurduna, memleketine, karındaşlarına, hemşerisine sarılmakta  arıyor…ama yaşam birikimleri çoktan farklılaşmış bu insanlar bir araya geldiğinde çatlak sesler yalnızlığın/başkalaşmanın sesi oluveriyor..

Ne yaparsak yapalım derinlerdeki bu his , bu koca karanlık delik oracıkta duruyor..kaybolmuyor..

Kimisine de bu yalnızlık hissi iyi geliyor..Daha bağımsız , daha özgür, daha güçlü hissediyor kendini …ancak bu yolla KENDİ olabileceğine inanıyor..kökenlerinden , ait olduğu düşündürtülen yerlerden uzak durmayı bilinçle tercih ediyor...yeterince  çok ve derinlemesine soru sormasını engelleyecek her tür tanışıklıktan/ricadan/kuraldan uzak olmak ; beynini/yüreğini , kendi sınırlarını ortaya çıkarmanın ancak böyle mümkün olacağını düşünüyor.. kendi gerçeğini/ kendi insanını sevmediğinden/ benimsemediğinden/ ret ettiğinden değil … Tüm tanıklar oturup, böylelerinin pişman olacağı , secde edeceği, kökenine özlemini dile getireceği, tövbe edeceği günü bekliyor sessizce belki..  Nafile.. o yalnızlık duygusuyla yüzleşmiş kişiler için artık daha fazla korkulacak-çözülecek bir şey yoktur!...Onlar iç sızılarına merhem olsun diye aşık olmaz, çocuk doğurmaz, hırslar edinmez, feodalizme boyun eğmez.. Onlar sadece öyle istedikleri için yaparlar tercihlerini..

Umarım pişman da olmazlar..

Bilgi Şafak DUGAN

2007-10-08 15:02:21 - doğruuuuu..